دانلود گلچین آهنگ های داریوش رفیعی ( تکی و یکجا)

دلم مثل آفتابِ پس از شب بلند می‌شود.

شادی در من جاری‌ست و هیچ سایه‌ای کم‌رنگش نمی‌کند.

غم هم وقتی امید در گوشم می‌وزد آب می‌شود.

قدم می‌زنم انگار دنیا تازه برایم زاده شده

شب به گلستان تنها منتظرت بودم
باده ی ناکامی در هجر تو پیمودم
منتظرت بودم منتظرت بودم
آن شب جان فرسا من بی تو نیاسودم

عشق و مرگ کنار هم در سینه‌ام آشیان دارند.

یکی نفسم را می‌گیرد، دیگری به من بازمی‌گرداند.

میان ترس و اشتیاق بی‌پایان می‌سوزم.

دل من فقط با تسلیم شدن به هر دو زنده می‌ماند

در شب‌ها آواره‌وار دنبال روشنایی گم‌شده‌ات می‌گردم.

هر جاده‌ای رد پای فراموش‌شده‌ات را تکرار می‌کند.

روحم خسته بر بادهای تنهایی شناور است.

تنها یاد توست که نمی‌گذارد فروبریزم.

آرام‌آرام می‌سوزم و راهت را با دردم روشن می‌کنم.

شعله‌ام هر بار نامت شنیده می‌شود می‌لرزد.

تاریکی زیاد می‌شود، اما بی‌تردید برایت می‌سوزم.

از من فقط نوری از مهر باقی مانده است.

زنجیرِ گیسویت دلِ سرگردانم را در بند می‌گیرد.

یک تار مویت توفان‌های درونم را خاموش می‌کند.

در سایه‌جایی که می‌افتد گم می‌شوم.

آزادی چه ارزشی دارد وقتی این اسارت شیرین است

آسمان وقتی پیدایت می‌شود به نقره آراسته می‌گردد.

ستاره‌ها همچون مهمان، گرد آمدنت را جشن می‌گیرند.

شب پردهٔ تاریکش را برای احترام به نور تو کنار می‌زند.

به سان عروس آسمان، با تاجِ روشنایی برمی‌خیزی

هیچ نقاشی توان تصویرِ حقیقتِ زیبایی‌ات را ندارد.

حتی ظریف‌ترین خط‌ها در یاد تو می‌لرزند.

بوم از سنگینی نقش تو آه می‌کشد.

هنر همان‌جا تسلیم می‌شود که حضور تو آغاز می‌گردد

درد من از همان جایی آغاز شد که چشم تو خندید.

زخمی‌ست که نمی‌خواهم درمان شود.

هرچه پنهانش می‌کنم، عمیق‌تر می‌جوشد.

تنها تویی که می‌توانی آرامش را به آن بازگردانی

یک عمر در پی نگاهی ماندم که مرا تازه کند.

گذر سال‌ها هم آتش دلم را کم نکرد.

عشق مثل رودخانه‌ای بود که هیچ‌وقت خشک نشد.

هرچه گذشت، دلبستگی‌ام ریشه‌دارتر شد

دل کاری می‌کند که عقل از فهمش ناتوان است.

یک اشارهٔ تو آرامش را دگرگون می‌کند.

هر ضربه‌اش نام تو را فریاد می‌زند.

دل در مسیر عشق راه خودش را می‌سازد.

ای نسیمی که از دشت می‌گذری، پیام مرا با خود ببر.

بگو دلی در انتظارِ لحظه‌ای از یاد اوست.

آرام بر در خانه‌اش بوز و نامم را بگو.

شاید دلش از لطافت تو نرم شود

اگر جفا کردی، از من بگذر و دوباره برگرد.

دلم هنوز به آشتیِ نگاهت امیدوار است.

هرچند رنجیدی، ردّ عشق باقی مانده.

مهربانی کن و سایهٔ سردی را پشت سر بگذار.

نسیم بهاری عطر تازه‌ای در هوا می‌پراکند.

هوای دلم با آمدنش روشن‌تر می‌شود.

هر برگ با نوازش او جان می‌گیرد.

انگار جهان از ابتدا دوباره ساخته می‌شود.

شب‌ها در خواب هم از چهره‌ات نمی‌گریزم.

خیال تو چون مه آرام بر دلم می‌نشیند.

مرز بیداری و رؤیا در نامت گم می‌شود.

کاش خیال، لحظه‌ای از واقعیت نزدیک‌تر بود.

در هجوم سختی‌ها، دل اسیرِ صبر می‌شود.

هر بلا درس تازه‌ای برای جان دارد.

آدمی میان رنج‌ها شکل می‌گیرد.

امید تنها نوری‌ست که زندان درد را روشن می‌کند

یار من مثل نوری‌ست که تاریکی را می‌شکافد.

صدایش آرامشی‌ست که روحم را می‌نوازد.

هر دوری‌اش مثل سرمایی ناگهانی‌ست.

بازگشتش بهار را به خانه می‌آورد.

زیبایی‌اش شب را از حرکت بازمی‌دارد.

ستاره‌ها در حضور او کم‌فروغ می‌شوند.

نگاهش جادوی خاموشی دارد که دل را می‌بَرد.

زهره همچون آوایی آسمانی در دل می‌نشیند.

در تاریکیِ شب مثل شمعی آرام می‌سوزم.

سکوت اطرافم، شعله‌ام را غمگین‌تر می‌کند.

اما هنوز برای روشن کردن نام تو می‌درخشم.

مرهمم فقط طلوعی‌ست که از نگاهت آغاز شود.